Ta strona używa ciasteczek (cookies). Przebywając na naszej stronie zgadzasz się na ich używanie. Informacje o zasadach prywatności
 
 
1
 

Historia higieny

Trochę historii

Postęp w medycynie byłby nie do zrealizowania, gdyby nie skuteczne produkty higieniczne, które rozwijano w celu zwalczania infekcji. Proces ten rozpoczął się już w starożytności i trwa do dziś.

 
 
500 p.n.e.: Higiea – bogini zdrowia

Już w starożytnej Grecji jako idealną parę czczono Asklepiosa, boga lekarzy i jego córkę Higeę, boginię zdrowia. Centrum ich świątyni tworzył okrągły budynek zamieszkiwany przez święte węże. Były tam przygotowane liczne miejsca noclegu dla chorych, ponieważ uważano, że Asklepios wyjawia swe metody lecznicze podczas snu chorego. Kult Asklepiosa i Higei rozprzestrzenił się po całej Grecji około 5 wieku p.n.e. – gwałtownie rozwijające się miasta padały bowiem często ofiarą wyniszczających plaHygieia – a goddess for healthg. W roku 430 p.n.e. plaga dotknęła Ateny, w których żyło wówczas ponad 200 000 ludzi. Mimo że podstawy higieny były już wówczas znane (miasto posiadało akwedukty, bieżącą wodę oraz liczne publiczne łaźnie), plaga trwała przez 2 lata. Jedna trzecia obywateli zginęła. W roku 421 p.n.e. wzniesiono w mieście pierwszą świątynię Asklepiosa.

 
 
375 p.n.e.: Hipokrates (460-375 p.n.e.) – grecki lekarz i ojciec medycyny

Niewiele wiadomo o życiu Hipokratesa. Pewnym jest, że pochodził z rodziny greckich lekarzy i że był założycielem sławnej szkoły medycznej przy świątyni Asklepiosa na wyspie Kos. Znaleziono liczne pisma jego autorstwa dotyczące metod leczenia oraz procedur diagnostycznych. Obecnie lekarze składają Przysięgę Hipokratesa dotyczącą zasad zachowania etyki zawodowej. W swojej pracy „O epidemii”, Hipokrates stosuje opis przypadków, by wyjaśnić objawy różnych chorób. Jednak nawet szybka diagnoza nie jest w stanie polepszyć stanu chorego, jeśli nie zostaną wdrożone odpowiednie opcje lecznicze. Hipokrates zaleca zatem stosowanie środków zapobiegawczych w celu niedopuszczenia do rozwoju epidemii, takich jak: higiena, gimnastyka, zdrowa dieta i styl życia.

 
 
1348: czarna śmierć

W roku 1346 zaraza z Azji rozprzestrzeniła się w porcie Kaffa, który od 3 lat znajdował się pod oblężeniem Tatarów. Kiedy zaraza wybuchła wśród wojsk oblegających, ci, którzy przeżyli, opuścili okolice portu, pozostawiając po sobie stosy niepochowanych ciał. Kronikarze podają, że odchodząc, Tatarzy przerzucili za pomocą katapult zainfekowane ciała w głąb portu. Oblężenie się zakończyło, więc handlarze z Genui, dotąd zamknięci w porcie, zaczęli wracać do domów, prawdopodobnie zabierając na pokładzie statku chore szczury. W efekcie zaraza dotarła do wszystkich portów, do których zawijali. Do końca roku 1347 zaraza szalała głównie w południowej Europie. Miasto Wenecja „wynalazło” kwarantannę – statki, które zawijały do portu, musiały pozostać w nim przez 40 dni. Ten zabieg chronił jednak miasto przed odwiedzinami żeglarzy, ale nie szczurów.

W roku 1348 plaga dotknęła Anglię i Moskwę. W tamtych czasach uważano, że zaraza rozprzestrzenia się przez zmysł węchu. W raporcie z tamtych lat napisano: „Ci, którzy znajdują się na terenie objętym plagą, powinni spryskać się octem, oblać perfumami odzież i nosić maski. Gdy ktoś jest blisko chorego, powinien unikać przełykania oraz oddychania przez usta.” Ludzie byli całkowicie bezsilni wobec choroby. W czasie pierwszej jej fali Europa straciła około 25 milionów ludzi – prawie połowę swojej populacji.

 
 
1632: Antony van Leeuwenhoek (1632-1723) – natura w obiektywie

Antony van Leeuwenhoek (1632 - 1723)„Są stworzenia zbyt małe, by zobaczyć je gołym okiem” – to słowa holenderskiego kupca Antoniego van Leeuwenhoeka, który w połowie XVII wieku stworzył pierwszy mikroskop i dokonał wielu ważnych odkryć z dziedziny mikrobiologii oraz zaobserwował różnicę między białymi i czerwonymi krwinkami. Obserwowane przez siebie drobnoustroje Leeuwenhoek nazwał czule: „małymi zwierzątkami” (animalcules)

 
 
1847: Ignaz Philip Semmelweis (1818-1865) – nazywany „zbawcą matek”.

Ignaz Philip Semmelweiß (1818-1865) - genannt: DerIgnaz Philip Semmelweis (1818-1865) pracował jako lekarz na pierwszym oddziale położniczym w Wiedniu. W tym czasie śmiertelność wśród matek na skutek gorączki połogowej była niezwykle wysoka. Semmelweis szybko rozpoznał przyczynę: zarówno lekarze, jak i położne oraz pielęgniarki zakażali kobiety podczas porodu. Źródłem transmisji drobnoustrojów były ręce. W roku 1847 Semmelweis wprowadził do użytku cytrynian sodu jako środek dezynfekcyjny, co przełożyło się na gwałtowny spadek śmiertelności.

Ignaz Philip Semmelweiß
Ignaz Philip Semmelweiß
 
 
 
1867: Sir Joseph Lister (1827-1912) – wprowadzenie do użytku kwasu karbolowego

W roku 1860 Joseph Lister został profesorem chirurgii w Uniwersytecie w Glasgow. Zauważył, że po operacji często u pacjentów dochodzi do gorączki, która kończy się ich śmiercią. Joseph Lister połączył ten fakt z doniesieniami Louisa Pasteura dotyczącymi mikrobiologii oraz z pracami F.J. Lemaire’a opisującymi mechanizm działania kwasu karbolowego. W roku 1867 Lister zastosował kwas karbolowy jako środek dezynfekujący w leczeniu ran.

 
 
1882: Robert Koch (1843-1910) – niemiecki bakteriolog

 Robert Koch (1843-1910) – ein deutscher Bakteriologe

Robert Koch jest jednym z ojców współczesnej mikrobiologii. Jego cztery postulaty dotyczące infekcji bakteryjnych pozostają w mocy aż do dziś.

W roku 1882 Koch wyizolował prątek gruźlicy. W następnym roku, w Kairze, wykrył patogen cholery w wodzie, w jedzeniu i u pacjentów.

W roku 1905 Robert Koch otrzymał nagrodę Nobla.

 

1888: Louis Pasteur (1822-1895) – francuski chemik i bakteriolog

Louis Pasteur (1822-1895) – ein französischerW swoim paryskim laboratorium Louis Pasteur przeprowadzał badania nad fermentacją oraz rozkładem resztek organicznych. Odkrył on obecność drobnoustrojów w tym materiale i opisał ich udział w procesie gnicia i infekcji. Pasteur opracował też metodę zabijania drobnoustrojów za pomocą wysokiej temperatury, nazwaną na jego cześć pasteryzacją.

Pasteur uważany jest za ojca mikrobiologii. Jego działa stanowią podwalinę pod współczesną aseptykę i antyseptykę chirurgiczną. Poza wieloma innymi, do najbardziej spektakularnych odkryć Pasteura zaliczane są szczepionki przeciwno wąglikowi i wściekliźnie.

 
 
1889: stulecie higieny – rozwój współczesnej dezynfekcji

Handlowcy Rudolf Schülke i Julius H. Mayr założyli w Hamburgu firmę specjalizującą się w rozwoju i sporządzaniu środków dezynfekcyjnych. Ich celem było zwalczanie infekcji poprzez tworzenie skutecznych produktów higienicznych. Jak widać, odnieśli sukces, o czym świadczy historia firmy Schülke & Mayr GmbH.

1889: Lysol
W tym samym roku, w którym założono firmę Schülke & Mayr, wyprodukowano także pierwszy uniwersalny środek dezynfekcyjny, Lizol. 3 lata później Lizolu używano do zwalczania epidemii cholery w Hamburgu. Lizol charakteryzuje się formulacją tak zoptymalizowaną, że nie ulega ona zmianie przez ponad 20 lat.

1913: Sagrotan
Kilka lat później Schülke & Mayr GmbH opracowało środek dezynfekcyjny Sargotan, który stał się symbolem iI standardem w dezynfekcji. Nawet obecnie Sargotan jest niezwykle popularnym „domowym” środkiem higienicznym.

1920: Parmetol
Na początku XX stulecia liczba chorych na gruźlicę znacząco wzrosła. Schülke & Mayr GmbH odpowiedziało na tę niebezpieczną sytuację, wprowadzając na rynek Parmetol. Środek ten cechuje się niezwykle wysoką skutecznością względem prątków gruźliczych.

1924: Grotan
Dzięki temu produktowi Schülke & Mayr GmbH stało się pierwszą firmą, której udało się stworzyć konserwant hamujący psucie się różnego rodzaju produktów. Grotan zabija drobnoustroje – bakterie, wirusy oraz grzyby – nie zmieniając właściwości produktów. Obecnie używany jest głównie jako konserwant klejów.

1939: Kodan
Ten produkt stał się synonimem dezynfekcji skóry.

1950: Gevisol, Havisol, Ivisol
Kilka lat przed pojawieniem się pierwszej szczepionki na polio Schülke & Mayr GmbH zaoferowało odbiorcom trzy produkty skutecznie chroniące przed infekcją wywołaną przez wirusy polio – Gevisol, Havisol oraz Ivisol.

1975: Gigasept, 1980: Primasept M
Produkty zaprojektowane do zabijania wirusów zapalenia wątroby typu B: Gigasept oraz Primasept M stosowane są z powodzeniem na całym świecie. Primasept M jest pierwszym środkiem dezynfekcyjnym stosowanym na dłonie, który charakteryzuje się skutecznością względem wirusów zapalenia wątroby typu B.

 
 
1892: epidemia cholery w hanzeatyckim mieście Hamburgu

W roku 1982 reporter gazety London Times napisał: „Hamburg jest najbrudniejszym miastem, jakie widziałem po tej stronie Morze Śródziemnego. Do wysokich budynków nie dochodzi ani światło, ani powietrze. Chodniki wąskich ulic są wręcz obrzydliwe, podobnie jak rynsztoki. Mówiąc metaforycznie, można zobaczyć, jak cholera lęgnie się w tych cuchnących, mętnych wodach”.

Epidemia cholery, która wybuchła w Hamburgu, była największą, jaka kiedykolwiek miała miejsce w Europie. Przez dwa tygodnie liczba rejestrowanych pacjentów wynosiła 100 dziennie. Większość z chorych pochodziła z dzielnic położonych niedaleko portu. W samej tylko przyportowej dzielnicy św. Pawła mieszkało ponad 70 000 ludzi.

3 lata wcześniej handlowcy Rudolf Schülke i Julius H. Mayr założyli w Hamburgu niezwykłą firmę produkującą środki dezynfekcyjne. Ich flagowy produkt, Lizol, z powodzeniem zastosowano w zwalczaniu epidemii cholery, która wybuchła w tym mieście.

.

 
 
1895: Wilhelm Conrad Röntgen (1845-1923) – niemiecki lekarz

Wilhelm Conrad Röntgen (1845-1923) – ein
W roku 1895 Wilhelm Röntgen odkrył promieniowanie X, które nazwano później na jego cześć rentgenowskim. Dzięki temu odkryciu zrewolucjonizowano diagnostykę lekarską. W roku 1901 Wilhelm Conrad Röntgen otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki.

 
 
1920: rozprzestrzenienie się gruźlicy

W roku 1924 Thomas Mann ukończył swą powieść „Czarodziejska Góra”. W tym czasie nie znano ani sposobów hamowania transmisji prątków gruźlicy, ani skutecznych leków przeciwko temu drobnoustrojowi. Stwierdzono, że pomiędzy rokiem 1900 a 1940 na gruźlicę zmarło więcej ludzi niż z powodu jakiejkolwiek innej choroby infekcyjnej. W tym czasie, tak jak jest to opisane w powieści Manna, dobre jedzenie, odpoczynek oraz świeże powietrze były jedynymi dostępnymi środkami leczniczymi.

Od roku 1985 liczba przypadków zachorowań zaczęła gwałtownie rosnąć. Co drugi pacjent z gruźlicą zakażony był szczepem opornym na co najmniej jeden antybiotyk. Obecnie istnieją szczepy oporne nawet na siedem różnych antybiotyków. Do ponownego rozprzestrzeniania się gruźlicy w dużym stopniu przyczyniają się systemy wentylacyjne.

 
 
1929: sir Alexander Flemming (1881-1955) – brytyjski bakteriolog

Sir Alexander Flemming (1881-1955) – ein britischerW roku 1929 sir Alexander Fleming odkrywa penicylinę produkowaną przez grzyby strzępkowe.


10 lat później antybiotyk wprowadzony jest do użytku w medycynie.

 
W roku 1945 wraz z chemikiem Ernstem Borysem Chainem Fleming otrzymuje Nagrodę Nobla z dziedziny fizjologii.

 
 
1981: AIDS – rozprzestrzenianie się nowej choroby

W roku 1981 w niemieckim magazynie „Der Spiegel” ukazuje się krótki artykuł o nieznanej infekcji dotykającej homoseksualnych mężczyzn w Nowym Jorku i San Francisco. Wraz z upływem czasu pojawiają się artykuły opisujące tę chorobę u osób cierpiących na hemofilię, u prostytutek oraz osób uzależnionych od narkotyków. W ciągu kilku miesięcy staje się jasne, że AIDS dotyka nie tylko określone grupy ludzi, ale stanowi zagrożenie na skalę światową. Po dziesięciu latach udaje się odkryć czynnik infekcyjny – wirus HIV. Obecnie brak jest szczepionki na tę chorobę.

Według doniesień UN z grudnia 1997, w samych Niemczech wirusem zainfekowanych jest 50-60 000 ludzi. U 17 000 z nich stwierdzono AIDS. Od czasu wybuchu epidemii w roku 1981, 10 000 ludzi zmarło na skutek choroby. Na całym świecie jest około 30 milionów zainfekowanych osób, a dziennie dochodzi do 16 000 nowych infekcji.

Jedynymi środkami zapobiegawczymi są: bezpieczny seks oraz skuteczne środki dezynfekcyjne. Już w roku 1985 Schülke & Mayr GmbH zaoferowało kompletny, przebadany zestaw produktów do dezynfekcji narzędzi, powierzchni oraz skóry, który skutecznie zabija wirusy HIV.

 
 
Obecnie: drobnoustroje wielolekooporne

Od końca lat 70. liczba infekcji wywoływanych przez MRSA rośnie, szczególnie w szpitalach. Skrót „MRSA” oznaczał początkowo gronkowca złocistego opornego na metycylinę. Obecnie MRSA oznacza wielolekoopornego gronkowca złocistego – opornego na niemal każdy rodzaj antybiotyku. Ta zmiana pokazuje jak istotne jest stosowanie środków higienicznych obecnie – i tym bardziej – w przyszłości.

Kontakt

Schulke Polska Biuro

Schulke Polska Sp. z o. o.
Al. Jerozolimskie 132
02-305 | Warszawa | Polska

Telefon:+48 22 11 60 700

Kanal Schulke

schulkeChannelPL